#Fitness CrossFit Persoonlijk

Overtraind? Waarom ik nog maar 3 keer per week sport

Degenen die mij een beetje kennen weten het: Cilla – trainen = error. Like, literally. Als ik een dag niet had getraind voelde het niet ‘af’ en tijdens een rustdag keek ik alweer uit naar de volgende workout. Als ik shopte was dat voornamelijk voor de nieuwste CrossFit goodies en op YouTube keek ik naar filmpjes van profs over hoe ik nog beter kon worden. Ik leefde voor deze sport!

‘Leefde’ inderdaad, want ik train momenteel een stuk minder. ‘Wait, whut?!’ Ja, echt. En in dit artikel leg ik uit waarom ik niet anders kon.

De verandering begon met signalen van mijn lichaam. Niet elke dag en altijd, maar wel vaker dan ik gewend was. Veel pijntjes die maar lastig overgingen, kleine blessures die dan weer snel gefixt werden door de sportmasseur en tijdens het trainen soms een steek hier en daar. Ook was ik – weet ik nu achteraf – in mijn hoofd eigenlijk veel teveel bezig met die competitie in plaats van het plezier hebben. Toch had ik het eerst nog niet eens zo in de gaten allemaal. Die dingetjes ‘horen erbij’ als je dedicated bent, toch? 

Hyperhysterisch

Maar na een tijdje merkte ik ook dat de zin om richting de gym te gaan ver te zoeken was. En als ik dan eens thuis bleef onder het mom van ‘rust’, zat ik hyperhysterisch op de bank. Ik moést iets doen. Stofzuigen, opruimen, mijn kledingkast voor de 400e keer ‘Marie Kondo-en’, don’t care. Ik kon niet simpelweg uitrusten in ieder geval. Daarnaast had ik soms last van hartkloppingen en hittegolven, óók als ik niet trainde en chill op mijn laptop aan het werk was.

Tot overmaat van ramp leken mijn prestaties niet meer beter te worden… Ik stagneerde en kreeg mindfucks, waar ik natuurlijk nog gefrustreerder van werd. Boos ook. En verdrietig. Huilbuien, alles. Het ging eerder juist zo goed! Ik werd steeds sterker en maakte springen vooruit, waarom nu dan niet meer? En ik wilde toch gaan voor die grotere wedstrijden? En nu dit… Wtf was er met mij aan de hand?

Ik moest eens goed gaan uitvogelen wat er loos kon zijn. Mijn conditie was top, ik eet gezond, ga op tijd naar bed… Waarom liet mijn lichaam mij zo barsten?

Zoals je misschien weet heb ik een bizar druk leven. We hebben Plantastic waar we elke dag keihard werken, ik wil dit platform volstouwen met artikelen, adverteerders en opdrachtgevers tevreden houden, een videokanaal bijhouden waar we eke week op posten, foto opdrachten aannemen, een huishouden runnen, we hebben ouders die ons ooit weleens willen zien en dieren die onze aandacht heel chill vinden. Dat is op zich best wel druk. En ja, misschien ook iets waar je af en toe van zou kunnen instorten.

Daarnaast kon je in deze post op Instagram ook lezen dat het al een tijdje psychisch niet helemaal gaat zoals ik zou willen. Op zich zou deze combinatie van factoren ook de reden kunnen zijn dat ik misschien te kapot was om óók nog 6 dagen te trainen. Maar aan de andere kant: juist door CrossFit voelde ik me vaak een stuk beter als het weer eens klote met me ging. Het was zo dubbel allemaal.

Foto: Vivienne Magalie Photography

Overtraind?

Pas op het moment dat ik serieus met lood in mijn schoenen kotsmisselijk richting de box ging, was het klaar. Ik kón gewoon niet meer. Dit was niet een beetje geen zin, dit was mijn hele lichaam dat protesteerde. ‘Oké, Cil alles leuk en gezellig’ zei ik tegen mezelf (volgens mij ook hardop. Gewoon op straat, alles). ‘Maar dit kan nooit de bedoeling zijn. Deze workout doe je, je geniet ervan, kijkt niet naar wat de rest presteert, zet die competitieknop even uit, en daarna ga je verplicht een week niet trainen. Kijken wat er dan gebeurt.’ And so I did. 

Een week werd 1,5 week; het duurde blijkbaar langer voor ik los kon laten dat ik even niet ging sporten. Na wat speurwerk bleek dat ik waarschijnlijk overtraind was. Ik dacht eerlijk gezegd dat dit alleen voorkwam bij topsporters, maar aan de andere kant zou het best weleens kunnen. Ik sportte 6 keer per week, soms zelfs 2 keer per dag. En ondanks dat ik voldoende sliep, betekende dit niet dat mijn lichaam ook voldoende tijd had om te herstellen. Terwijl ik als geen ander weet hoe super belangrijk dit is. Maar omdat het lange tijd zo goed ging, geloofde ik misschien dat ik een soort supermens was, die met weinig rust en een idioot druk bestaan best wel even door kon rammen. Nein. Dat kon dus niet.

Toen mijn lichaam weer een beetje was uitgerust en de eeuwigdurende spierpijn – die er voor mij domweg bij was gaan horen – afnam, kon ik ook beter nadenken over waarom ik geen plezier meer had in mijn workouts. Ik stond wel braaf in die les, maar niet zoals eerst. Meer uit verplichting naar mezelf, ofzo. Een moetje. Een mens moet toch trainen? En besides, mijn resultaten moesten omhoog. Ik moest beter, sneller, sterker worden! Door deze non-stop prestatiedruk richting mezelf, was ik vergeten dat sport ook draait om het naar je zin hebben.

En als je een keer je dag niet hebt, of je wat minder sterk voelt, dat het ook oké is. Maar in plaats van op die manier te relativeren, werd ik boos op mezelf. Teleurgesteld.

Want ‘Waarom gingen Marietje en Pietje zo vooruit, en bleef ik zo… hetzelfde?’. Tot in mijn nest aan toe bleef het malen in mijn hoofd. Maakte ik plannen en strategieën hoe ik beter kon worden. Every. damn. day. Mijn sport was niet meer mijn uitlaapklep, maar een zware last geworden. Ik had het mezelf zo moeilijk gemaakt dat ik nu met de gebakken peren zat. 

Van 6 keer naar 3 keer

De totale rustperiode heeft 2 weken geduurd. Die tijd had ik ook echt nodig om na te denken over wat ik hier allemaal mee wilde en ging doen. Uiteindelijk nam ik een – voor mij – extreem besluit: minder trainen. Véél minder. Totdat mijn lichaam en mind er weer aan toe zijn om meer te doen. Totdat die competitiedrang uit mijn kop is. Totdat ik écht weet wanneer iets normale spierpijn is, of domweg een beginnende ontsteking die ik doodleuk negeer omdat ik nu eenmaal zonodig ‘moet’. En dát is de reden dat ik geen 6 keer per week – soms 2 keer per dag – train, maar ‘gewoon’ 3 keer. Of nou ja, ik wandel dagelijks ongeveer 2 uur met Yuuki en ga daarnaast dus 3 keer in de week naar CrossFit. Ik zal hierdoor ongetwijfeld iets aan spiermassa verliezen, maar niet in vetpercentage omhoog gaan omdat ik alleen maar op mijn krent zit 🙂 

En ja, dat is wennen. Ontwennen ook soms. Mijn gedachten en ideeën daarover verschillen soms per minuut. Maar dat is prima en helemaal oké. Ik laat het gewoon zijn wat het is. Mijn lichaam moet wennen aan het verschil van altijd ‘aan’ staan naar af en toe gewoon eens ‘uit’. En jawohl, zie daar ineens de tijd om weer een boek te lezen, heerlijk op de grond te liggen en muziek te luisteren of ja… alles eigenlijk. Als ik nu naar de gym ga merk ik langzaamaan al dat het plezier terugkomt. Ik heb weer zin om alles te geven en er lekker voor te gaan. En dat gevoel lijkt echt een eeuwigheid geleden.

Conclusie?

Moraal van dit verhaal is wederom weer: luister naar je lichaam. Maar echt! Ik weet namelijk hoe makkelijk het is om dat te roepen, maar ook hoe makkelijk het is om het te vergeten. Als iets helemaal je ding is en je bent er goed in, ben je al snel in staat om te ver te gaan. Want het is ook verdomd episch en verslavend om jezelf vooruit te zien gaan. I know!

Maar als je merkt dat je er lichamelijke klachten door krijgt die aanhouden, dat je ECHT geen zin meer hebt, je al gespannen bent als je alleen al aan sporten dénkt en dit voor langere tijd duurt.. luister daar dan naar en doe het niet. Stop. Neem rust. Hoe lang dat ook duurt en hoe lang jouw lijf dat nodig heeft. Ik heb het al eens eerder gezegd, maar ik doe het doodleuk weer: je hebt maar 1 lichaam. Zorg er goed voor. Het doet ook elke dag haar uiterste best voor jou.

 

Herken jij dit verhaal? Heb je ook weleens het idee dat je overtraind bent (geweest), en zo ja, wat heb je toen gedaan? En herken jij de signalen van je lichaam als je even rustig aan moet doen? Let’s talk! Laat het me weten in de comments of via Facebook en Instagram. En oh ja, je kunt me ook volgen in de video’s van Tom (VeganAnimal) op YouTube.

 

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply
    Mariëlle
    20 juni 2019 at 07:37

    Super goed dat je naar je lichaam luistert nu het schreeuwt! Ik ben zelf geen fanatieke sporter (moet mezelf soms juist wél dwingen haha, maar ik ben me er van bewust dat het echt voor mijn gezondheid is), maar zie ZO veel mensen gruwelijk veel trainen dat ik denk: ook dat kan niet goed zijn. Ik denk dat het allemaal draait om balans. Goed bezig chick <3

  • Reply
    Cynthia
    20 juni 2019 at 11:47

    Wat een heerlijkheid dat ik dit lees zeg. Ik maak precies t zelfde door. Móest stoppen met crossfit vanwege een blessure en ging van 5x per week knallen naar níets. Ging gewoon niet meer. Toen personal trainer gezocht om mijn rug te helpen versterken. En weer crossfit-ready te worden. Maar in die tijd (de afgelopen 14 weken) ben ik mij ook gaan realiseren dat 5 x sporten misschien een tikkie veel is. Tsja, soms moet je op je bek gaan om iets in te zien. Straks weer naar crossfit voor 2x in de week en dan thuis nog wat leuke calistenic workouts.
    Tnx!😘

  • Reply
    Monita Trentelman
    20 juni 2019 at 20:53

    Goed gedaan Cilla, in iedere geval fijn voor je, dat je nu weet waarom het zo mis ging. Fijn dat je dit ook wilt delen met ons. Veel sterkte verder en ons steun heb je! Groetjes uit Lelystad.

  • Reply
    Linda
    20 juni 2019 at 22:18

    Goed dat je nu hebt geluisterd, ook al is zoiets erg moeilijk omdat je tegen gewoontes moet vechten en een mind set (althans, zo ervaarde ik het) heb het 2 jaar terug gehad, in mijn vakantie maar blijven trainen. Terwijl mijn lijf en hoofd juist rust nodig hadden. Was continu doodmoe, buiten adem en werd somber. Uiteindelijk hielp een week totale rust en daarna rustiger aan doen.

  • Reply
    Inge
    21 juni 2019 at 08:56

    Wat goed dat je naar je lichaam luistert! Ik ben dat ook aan het proberen. Ik ben aan het herstellen van een blessure en merk ook dat ik steeds meer wil en vooruit wil gaan en dat ik dan toch over mijn grens ga. I

  • Reply
    Antje
    24 juni 2019 at 19:36

    Herkenbaar, alleen had ik het bij hardlopen. Ik ben na een pauze uit het hardloopgroepje gestapt want ik ging mezelf te veel vergelijken met de rest. Daarnaast had ik de afstanden en frequentie teruggeschroefd. Inmiddellls is het plezier terug, de pijntjes weg en kan ik weer opbouwen.

    Knap dat je deze beslissing hebt kunnen maken!

  • Leave a Reply