Persoonlijk

Over dierenliefde en loslaten: waarom we Yuuki moesten laten gaan

Twee maanden geleden vertelde ik jullie over Yuuki, het liefste shiba meisje dat we adopteerden uit de opvang. Vanaf de eerste minuut dat we elkaar zagen was het dikke mik; wat was ze geweldig, heerlijk zacht en lekker weird. Maar als het woord ‘was’ in een zin staat, weet je vaak al dat het niet is gegaan zoals gewild. Gehoopt. Gedacht. We hebben Yuuki sinds gisteren helaas niet meer in ons gezin, en zijn nog steeds heartbroken AF.

In dit artikel ga ik jullie vertellen waarom ik Yuuki met heel veel pijn in mijn donder, maar uit liefde voor haar, heb moeten loslaten.

In mijn eerste artikel over Yuuki vertelde ik niet alleen over haar, maar ook hoe ik denk over het feit dat mensen vaker wisselen van huisdier dan van onderbroek, dat ik me werkelijk verbaasde over hoeveel broodfok er bestaat en dat ik überhaupt als vegan geen voorstander ben van fokken omdat mensen nu eenmaal graag designerdieren willen. Er zitten super veel asiels en opvangcentra vol met leuke dieren die met smart wachten op een gouden mandje. Hoe dan ook: aan mijn ‘adopt, don’t shop’ filosofie is niets veranderd en dat zal ook nooit gebeuren. Hoeveel strontkarren er ook over mij heen zijn gereden van fokkers die het allemaal zo ontzettend goed bedoelen en écht anders zijn dan anderen… #sure

Anywoo…

De rode draad die door mijn verhaal liep was voornamelijk Yuuki. Tom en ik wilden graag een hondje adopteren om ons gezin nog leuker te maken. Ik ging bewust en speciaal op zoek naar een shiba die met katten overweg kon en ze met rust zou laten.  Mijn kattin Lotje heeft het eerste half jaar van haar leven doorgebracht in een huishouden waar ook honden woonden, maar de andere twee, Sushi en Kasjmir, hadden nog niet eerder samengeleefd met een hond. Om die reden was het voor mij een harde eis dat de hond in spé chill zou reageren op poezen. En ik wist dat het kon; wij hadden vroeger thuis altijd honden die met katten leefden, dus het is absoluut geen illusie.

Vol goede moed

Toen we Yuuki voorgesteld kregen is ons verteld dat ze goed reageerde op de katten in de opvang. Ze was er ‘rustig mee’ of ‘negeerde ze’. En als ze wél een beetje wild deed, dan was een strenge ‘nee’ volgens hen voldoende om haar weer te bedaren. So far, so good. Ik had er dus vertrouwen in dat het goed zou komen en nam haar vol goede moed mee naar het huisje waarvan ik dacht dat ze nooit meer weg zou gaan…

Op het moment dat we thuis kwamen met Yuuki merkten we echter dat ze wel erg druk reageerde op de katten. Kasjmir en Lotje kwamen naar haar toe om kennis te maken, maar ze blafte naar ze en werd een beetje baldadig. Maar hey, ze was er net en wilde natuurlijk gewoon hoi zeggen. Dit was vast iets wat over zou gaan als het nieuwe eraf was. Uiteraard vertelde ik wel aan de opvang dat ze bij thuiskomst erg wild reageerde, maar er werd mij op het hart gedrukt dat dit slechts een kwestie van tijd was. Ik moest geduld hebben en het zou vanzelf over gaan. Écht waar…

Maar als de katten – die inmiddels van schrik in de eerste week naar de bovenverdieping waren verhuisd – naar beneden kwamen om te kijken dan blafte Yuuki hard, ging ze ‘gillen’ (Google maar eens op shiba scream, en je hoort wat ik bedoel) of achter ze aan jagen. ‘Foei’ werkte niet. ‘Nee’ evenmin. Als de focus op de katten kwam, ging Yuuki’s jachtinstinct aan. Wat ik ook vroeg, riep, zei of toeterde. Ze werd pas de oude als de katten weer uit de kamer verdwenen waren.

Hulpmiddelen

Er werden allerlei hulpmiddelen in huis gehaald. Eerst op aanraden van de opvang een puppy bench, zodat Yuuki rustig kon blijven liggen als de katten toch eens beneden kwamen kijken. Maar de hele avond in zo’n bench vonden we ook niet fair, dus later hebben we ook nog een kinderhekje gekocht voor in de deurpost, zodat Yuuki en de katten wellicht kennis konden maken met een hekje ertussen. Maar haar jachtinstinct draaide simpelweg overuren zodra er ook maar een teennagel van een kat in de buurt van de deurpost kwam.

Het werd na een week of drie een vast regime; zodra ze een kat zag ging ze net zolang blaffen, gillen of grommen totdat de kat weer uit de kamer vloog. En na een maand begon ik me er zo zoetjes aan toch meer zorgen om te maken. Waarom duurde dit zo lang met een hond die ‘gewend was aan katten’ en ‘er rustig op reageerde’ of ‘luisterde als er foei werd gezegd’? Ik belde veel met de opvang om advies en raad te vragen, en ze stonden dan ook voor me klaar met verschillende opties en suggesties hoe we het nog meer konden aanpakken. But it didn’t work. Ik moest gewoon volhouden, dan kwam het écht wel goed. Het kon misschien wel een jaar duren, hoorde ik… Wat? Why? Het brak mijn hart. De katten probeerden het namelijk wél, meerdere keren. Maar ze werden simpelweg niet getolereerd. Hoe voorzichtig ze haar ook benaderden. Op een gegeven moment was het voor hen ook klaar. Ze vielen ook niet naar haar uit. Gaven haar geen klap, niks… ze durfden gewoon niet meer. De nieuwsgierigheid nam af. Ze waren er klaar mee en bleven boven.

Foto: Berry Arends

Twee werelden

En ja, ik had hier verdriet van. En niet zo’n beetje ook! Onze katten zijn echte gezelschapskeutels die ’s avonds heerlijk willen kroelen op de bank, graag op schoot zitten en lekker terugkletsen als er tegen ze wordt gepraat. Maar dat kon niet meer. Zij leefden boven en Tom en ik verdeelden onze aandacht over boven en beneden. Alsof we thuis twee werelden hadden. Ik bleef hoop houden dat het nog goed zou komen en ik werd echt gék van het idee dat het niet zou gaan werken. We hielden al zo ontzettend veel van Yuuki! Ze is verder een geweldig lief dier, zo’n knuffel, zo slim, zo happy. Wel een beetje raar, maar soit. Dat ben ik ook! Maar de katten misten ons ook en gingen miauwen als we weer naar beneden gingen. Het was zó verdrietig allemaal…

Niet alleen op onze katten reageerde Yuuki heftig, ook met buitenkatten moest ik oppassen. En als ze op het balkon zat en de 2 exemplaren van de benedenburen op het balkon zag zitten, blafte ze tot ze weer naar binnen gingen. En dit zijn juist absoluut géén bange of schrikkerige katten die snel wegrennen, zoals die van ons. Maar deze hond, hoe lief en leuk ook, kon simpelweg niét met katten. Ook niet een beetje. Ook niet met een waarschuwing. Gewoon. Helemaal. Niet. En eerlijk? Ondanks dat ik vanaf het begin al op zoek was naar een hond die wel goed zou zijn met poezen, was ik ergens bereid te wachten. Nóg meer geduld te hebben. Naar gedragstherapie te gaan met Yuuki. Ik hield gewoon al zoveel van haar!

Maar op een gegeven moment gebeurde er iets waardoor ik wist… dit kán niet meer.

Dat moment was toen het afgelopen week tropisch warm werd en mijn bovenverdieping in een sauna veranderde. De poezels durfden nog steeds niet naar beneden… óók niet terwijl het boven op zulke dagen eigenlijk veel te heet is om te vertoeven en ze normaliter om die reden gewoon naar beneden zouden komen. Ik kwam thuis en vond boven een kat die klachten had van beginnende serieuze oververhitting. Overal lag kots, Lotje ademde paniekerig en keek me aan alsof ze wilde zeggen: ‘Wat moet ik nou doen?!’ Ook Sushi stond bovenaan de trap hard te miauwen en zag er vreselijk uit. Bang en radeloos. Ik wist dat dit niet langer kon. Hoeveel ik ook om Yuuki geef… ik hou óók van mij katten en ik kon het niet meer over mijn hart verkrijgen hiermee door te gaan. Zowel voor de katten als voor Yuuki.

Ik schakelde de opvang voor de laatste keer in en vertelde over de situatie. Zij gaven aan vol te zitten en gingen op zoek naar een andere passende opvang. En geluk bij een ongeluk werd ik al vrij snel opgebeld door een dame die én ervaring heeft met shiba’s én waar al een leuk shiba-mannetje woont waar Yuuki mee kan spelen. Ze wonen in een groen gebied en hebben een tuin waar de honden lekker in kunnen spelen. Ik heb gehuild tot mijn ogen er bijna uit knalden toen ik haar weg bracht, maar ik wist dat het beter was toen die twee honden kennis met elkaar maakten en ik Yuuki happy zag spelen en ravotten. Nu hoeft ze niet meer elke avond in de bench om een escalatie te voorkomen, hoef ik haar niet elke keer te waarschuwen als ze zo hard blaft, heeft ze niet steeds haar jachtinstict op scherp terwijl ze gewoon thuis is… ze kan nu gewoon heerlijk genieten van haar rust en vrijheid. En dat is precies wat ze verdient!

Loslaten

Houden van betekent soms ook loslaten, en dat is waar ik nu op een afschuwelijk pijnlijke manier achter ben gekomen. Ik mis haar vreselijk en denk ontzettend veel aan alle leuke dingen die we samen hebben gedaan. Maar toen ik Yuuki gisteren op een filmpje zo happy zag spelen met haar nieuwe vriendje en de katten – nog steeds wat onrustig, maar wel hard spinnend – weer de kamer in slopen wist ik dat het zo hoorde. Hoe moeilijk dat nu nog is. Mijn moeder zegt altijd: ‘Beter een einde met pijn, dan pijn zonder einde’ en ik snap nu wat ze bedoelt. Ik heb Yuuki losgelaten uit liefde. Zowel voor haar, als voor mijn katten.

Dierenliefde gaat verder dan alleen maar willen pushen, volhouden, en doordrammen wat jij zelf graag wil dat er gebeurt. Zonodig willen volhouden, zonder na te denken over de gevolgen en eventuele trauma’s die daaruit kunnen voortkomen. Dierenliefde is ook luisteren naar dieren en respect hebben voor wat ze ons vertellen. En zowel Sushi, Lotje, Kasjmir als Yuuki vertelden ons dat dit écht niet ging werken. We hebben ons uiterste best gedaan, maar het lukte niet. Tom en ik hebben haar in de 2 maanden dat ze bij ons was alle liefde gegeven die we in ons hadden. En ik kan alleen maar met heel mijn hart hopen dat ze dat gevoeld heeft en een super gelukkig leven tegemoet gaat.

 

Heb jij ook een keer een dier waar je heel veel van hield losgelaten, puur en alleen om hem of haar gelukkig(er) te maken? Hoe heb je dat verdriet verwerkt en hoe is dat verder afgelopen? Let me know! Laat een berichtje achter in de of via Facebook en Instagram!

 

 

You Might Also Like

7 Comments

  • Reply
    Yvonne
    28 juni 2019 at 08:55

    Wat een dapper besluit! En ik snap dat jullie echt verdrietig zijn! Fijn dat je zo’n moeder hebt met zulke mooie wijsheden!

    En fijn dat jullie en de poezekindjes weer lekker van elkaar kunnen genieten!

  • Reply
    Kimberley
    28 juni 2019 at 09:32

    Ik werd helemaal emotioneel toen ik dit las. Wat een heftige periode heeft jullie gezin achter de rug. Tom en jij hebben wel jullie best gedaan om Yuuki te laten wennen en het is begrijpelijk dat jullie voor de veiligheid en leefbaarheid voor alle dieren hebben gekozen, hoeveel pijn dat ook doet. Het is jammer hoe het is gelopen. Geluk bij een ongeluk dat de opvang geen plek meer had om haar terug te nemen en zij nu een andere plek heeft gevonden die hopelijk wel haar forever home wordt.

  • Reply
    Nicoline
    28 juni 2019 at 09:36

    Och, wat vreselijk! Maar jullie hebben uiteindelijk een keuze gemaakt die voor iedereen de beste was.

    Wij hebben een aantal jaar geleden een jong katertje uit het asiel geapporteerd. Deze zou prima binnen kunnen in een appartement met balkon. De eerste maanden ging het goed, maar daarna begon hij ineens van alles te slopen en urenlange te mauwen op oorlogsterkte, ook ‘s nachts. We speelden elke dag letterlijk uren met hem en kochten alle soorten speeltjes, feliways, etc. De dierenarts kon ook niet helpen. Hij was ontzettend lief, maar was duidelijk alsnog verveeld. We werden de hele nacht door gewekt en waren zó moe. Dit duurde maanden en kon echt niet meer. We besloten een kattenvriendinnetje voor hem in huis te nemen. Helaas vond hij dit niks en veranderde er niets, behalve dat we nu 2 niet-blije katten hadden waaraan we heel gehecht waren. Na een dikke 2 jaar (met ups en downs) ging het écht niet meer. We hebben ons hierover zo vreselijk gevoeld, maar gelukkig besloten m’n schoonouders uiteindelijk dat ze hem een kans wilde geven en dat is meteen heel goed verlopen. Het deed heel veel pijn, maar het was achteraf de beste keuze. Hij kan nu naar buiten, de hele dag rennen in de bollenvelden en is helemaal opgeleefd. Als hij thuis is, is hij nog steeds heel lief, maar verder rustig.
    Onze andere kat is helemaal relaxt en superknuffelig geworden na het vertrek.

    Wij voelde ons hier echt zó enorm rot over, voor hem, voor de nieuwe kat en natuurlijk omdat we zo veel van hem hielden (en houden uiteraard). Het voelde ook al falen, omdat het we grote dierenvrienden zijn en we het niet konden oplossen.

    Lang verhaal kort: soms is de moeilijkste keuze inderdaad de beste voor iedereen. Dieren hebben net als wij hun eigen karakter en willetje en soms werkt het gewoon echt niet, hoe graag je ook wil en je best doet.
    Heel verdrietig, maar jullie hebben goed gehandeld. Veel sterkte!

  • Reply
    Sara
    28 juni 2019 at 09:53

    Wat een rot besluit hebben jullie moeten nemen zeg.. maar soms is het beter om uit liefde los te laten inderdaad. Ik heb in een soortgelijke situatie gezeten bij het koppelen van mijn konijn. We hadden haar meegenomen naar een asiel om kennis te maken met andere konijntjes, waar ze meteen een klik had met één van hen. Maar thuis was ineens alles anders en vonden ze elkaar niet zo leuk meer. Van alles geprobeerd, 100 keer met het asiel gebeld, maar het werd alleen maar erger, tot ons konijn van de stress niet meer wilde eten en drinken. Dus hebben we met pijn in ons hart het andere konijntje teruggebracht, want we waren al behoorlijk aan hem gehecht. Daar heb ik me wel een tijdje heel rot om gevoeld, omdat we hem graag zijn forever home hadden willen geven. Maar soms is afscheid nemen het beste voor iedereen. Sterkte in ieder geval met het verwerken van alles <3

  • Reply
    Joyce Nühn
    28 juni 2019 at 11:40

    Helemaal goed gedaan, nu zijn alle dieren weer gelukkig.
    Echter 1 kleine opmerking: de stichting of opvang wie dan ook , die vertelde dat Yuuki met katten gewend was en kon omgaan, hebben mijns inzien een groot steekje laten vallen!
    Eerlijkheid staat bovenaan zowel bij de mensen waar Yuuki voor adoptie wordt aangeboden, als de adoptant; mijns inzien hebben jullie er ALLES aangedaan om het te doen slagen. Diep RESPECT. Ook om met je hart te denken en te handelen💕💕💐💐💐

  • Reply
    Linda
    28 juni 2019 at 20:49

    Enorm herkenbaar dit! Heb begin vorig jaar ons konijn Dex gekoppeld aan een vriendinnetje en nadat het de eerste paar weken super goed ging liep het ineens helemaal mis. Ze was in totaal maar een maandje bij ons maar heb een enorm schuldgevoel gehad toen ik haar terug bracht naar de opvang. Voor Dex was het de beste keuze, hij knapte gelijk op toen hij erachter kwam dat ze weg was. Ook best nog lang verdrietig over geweest maar inmiddels is hij alweer een jaar heel blij met Bobbi. Hoe pijnlijk het ook is, de aanblik van (in jullie geval) de blije katten maakt alles weer goed!

  • Reply
    Anouk
    1 juli 2019 at 20:37

    Top dat je dit verhaal toch gedeeld hebt Cilla, en heel jammer dat Yuuki haar draai niet kon vinden bij jullie. Je hebt in elk geval een goede keuze gemaakt, de ‘happy Yuuki op het strand’ filmpjes zijn adorable

  • Leave a Reply